สารน์จากท่านหัวหน้า

เฮ้ .. ชาว T3 เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่มั๊ย?

ถึงเพื่อนทุกท่าน นับจากวันที่เราได้รู้จักกันตั้งแต่ตอนต้นปี 47 เริ่มเรียนร่วมกันตั้งแต่วิชาแรกที่ปรับพื้นฐาน และเรียนต่อเนื่องมาจนถึงปี 49 ตลอดเวลาที่ได้เรียนร่วมกันมานั้น เราทั้งหลายได้ผ่านการเรียนรู้ ทำความรู้จัก ทำความเข้าใจ ซึมซับมิตรภาพ ความเป็นเพื่อน รู้ซึ้งถึงการเสียสละ ความร่วมแรง ร่วมใจ ในการทำกิจกรรมทั้งในและนอกหลักสูตร ต่อเนื่องมาจนถึงเวลานี้นับได้ขึ้นปีที่ 7 แล้ว

ในช่วง 2 ปีแรก (47 – 48) เป็นสองปีแห่งการเรียนรู้ ย้อนระลึกนึกถึงวันเวลา ในช่วงนั้นเราทุกคนต่างสาละวนกับการเรียน พุธไม่มีเหงา เสาร์ไม่มีหงอย มีทั้งความสุข ความเศร้า

ความสุขคือได้เจอเพื่อนร่วมเรียน เพื่อนร่วมวง(เหล้า) ยังจำรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ที่เรามีให้กันได้เสมอ ทั้งตอนที่เราเรียน ตอนที่เราติว

บรรยากาศในห้องเรียนไม่เท่าไหร่ แต่บรรยากาศในช่วงติวมีแต่ความเฮฮาและสาระ(ใช่มั๊ย)? เรายังดื่มด่ำกับรสชาดข้าวผัดปลาเค็มที่ รพ. สำโรง โดยมีติวเตอร์ท่านอภิสิทธิ์ และแทบทุกครั้งหลังสอบ เราก็มีการฉลองเป็นกลุ่มย่อยบ้าง กลุ่มใหญ่บ้างตามประสา
กิจกรรมที่เราได้เผชิญมา การทำรายงานที่เราบรรจงอย่างเร่งรีบ เพื่อให้มีชื่อว่าส่ง คุณภาพตามความตั้งใจ จัดงานออกบูท สัมมนาทั้งในและต่างประเทศ เราก็ฟันฝ่ากันมาแล้ว ยังจำกันได้มั๊ย?

ความเศร้าที่เราสูญเสียคือ เราเสีย เอ-นิโรธ ไปอย่างไม่มีวันกลับ ในเดือนพฤศจิกายน 2547

ปี 49 ปีแห่งความสำเร็จและจากลา ในปีนี้เป็นเทอมสุดท้ายที่เราได้เรียนร่วมกัน และต้องขะมักเขม้นในการเตรียมสอบ Comprehensive และสอบ Oral ยังจำภาพที่เรารวมตัวกันใส่เสื้อเหลือง คลุมด้วยสูท แล้วมารวมพลังกันสอบ Oral ก่อนที่เราจะสำเร็จการศึกษาและจากลากันไป

เรายังมีการสังสรรค์ประจำเดือน เพื่อคอยย้ำเตือนมิตรภาพ ยังเป็นจุดที่ใช้ในการต่อเนื่องเชื่อมสัมพันธ์กันตลอดปี 49 แต่บางคนได้สูญหายหรือขาดการติดต่อไปเลยตั้งแต่จบการศึกษา

ปี 50 - 52 ปีแห่งการห่างหาย ช่วง 3 ปีนี้ หลังจากที่เรารับปริญญา เราก็เริ่มร้างลา ห่างหายไปทีละคน สองคน การสังสรรค์ประจำเดือนเรามีมาตลอดจนถึงเดือนกรกฏาคม 51 ก็หยุดเพราะเพื่อนที่มาก็หน้าเดิม ไม่มีเพิ่มเติม มีแต่ลดจำนวน แต่เราก็ยังมีกิจกรรมท่องเที่ยวเป็นหมู่คณะ สังสรรค์ย่อย และกิจกรรมเพื่อสังคมบ้างเป็นระยะ ตามจำนวนคนที่มี และพี่เฟ่ยยังมาจากเราไปตลอดกาลอีกคนหนึ่ง

ตั้งแต่จบมา T3 Family ของเราได้เพิ่มสมาชิก ขึ้นมาหลายคน ทั้งจากการมีคู่โดยการแต่งงาน (เบสต์-จรัณยา ขุน-ธิติวัฒน์ อ้อน-รุ่งฤดี เล็ก-จุฑารัตน์ ก้อง น้องนุช เปิ้ล-นุชประวีย์
โอ-เพียรพร เอ้-ณัฐณิชา แอน-สุวัฒนา นัส-กรรณิการ์ เปิ้ล-อู่ทอง แจง-อนงค์นาถ หมู-กรชนก)

ทั้งจากการแบ่งเซลส์ มีลูก (เบสท์ ขุน เล็ก ก้อง อู๊ด-พวงวรรณ พี่นา-วรรณา เปิ้ล-นุชประวีย์
หนึ่ง-กิตติกร ไพโรจน์ หน่อง-อรนันทน์ หนุ่ม-อภิสิทธิ์ บั๊ม-คมสัน นัส หนึ่ง-วันชัย ฯ)

แต่ทำไมสมาชิก T3 เราถึงลดน้อย ถอยลง มิตรภาพและความสามัคคี ความเป็นT3 ที่เพื่อนห้องอื่น ๆ ต่างยกย่อง ที่บรรดาอาจารย์ต่างชื่นชม ในความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของเราหายไปไหน มันเจือจาง ห่างเหิน จากเพื่อนจนจะเหลือแค่คนรู้จัก บางคนได้ห่างหายไปเลย โดยเราไม่ได้ยินข่าวคราว

“เฮ้ ชาว T3 เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่มั๊ย?” เป็นคำถามที่ให้เราคอยถามตัวเองว่า เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่มั๊ย? ถ้าใช่เราทำไมเราถึงห่างเหินกันอย่างนี้ เพื่อนอยู่ดี มีสุข หรือมีทุกข์อย่างไรบ้างช่วยเล่าสู่กันฟังบ้าง

ฉันยังจำเสมอที่เธอเคยบอกกับฉัน คิดแล้วยังตื้นตันเกินอธิบาย
นึกถึงคำๆนั้นทุกวันที่ห่างกันไป เหมือนมันเป็นโยงใยที่ส่งถึงกัน

ไม่ว่าเราจะโชคดี หรือบางทีที่ร้องไห้ ต่างคนสนใจจะฟัง
เพราะว่าในชีวิตเรื่องจริงมันต่างจากฝัน ฝันไม่เคยมีวันที่เจ็บช้ำใจ
มีผู้คนอยู่รอบกาย เหมือนไม่มีไม่เห็นใคร แต่ใจๆฉันยังมีเธอ

คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน
วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน

ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
ยังนอนดึกอยู่ใช่ไหม เธอผอมไปหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน
วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน

(เพราะ)ฝนที่ตก(อยู่)ทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

(เพราะ)ฝนที่ตก(อยู่)ทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

เธอยังขาดอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า
อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน

เราโชคดีที่มีเพื่อนที่เล็งเห็นว่า หากเราปล่อยปะละเลยซึ่งกันและกันอย่างนี้ T3 ของเราคงจะเหลือแต่ความทรงจำ เหลือแต่ภาพอดีต หากแม้นว่าความห่างไกล ภาระความรับผิดชอบทางครอบครัว การงาน ทำให้เราห่างเหิน แต่ใจเรายังเป็น T3

เราได้พี่ศักดิ์ และกิตติกร สร้าง website เพื่อช่วยให้เราติดต่อ สื่อสาร แบ่งปันความรู้ แบ่งกันความห่วงใย ทำให้โลกของเราใกล้ชิดกันมากขึ้น เรามาช่วยเติมเต็มมิตรภาพที่ห่างหาย มาช่วยเสริมความสามัคคี รวมพลัง สร้างความเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง เพื่อนำมิตรภาพชาว T3 ให้ยั่งยืนตราบนานเท่านาน “Trust Team Together เพื่อความเป็นหนึ่งเดียว” นำพาให้ T3 forever เพราะเราคือ T3 (We are T3)

พบกับ web http://www.wearet3.com ซึ่งจะเป็นชุมชนออนไลน์แห่งใหม่ของเรา โดยความสนับสนุนและอุปถัมภ์จากพี่ศักดิ์ เพื่อใช้เป็น
? ศูนย์กลางการสื่อสาร ติดต่อ ประสานงาน
? ศูนย์กลางกิจกรรมที่จะเกิดขึ้น ในปัจจุบัน และอนาคต
? เป็นแหล่งแบ่งปันความรู้ ประสบการณ์ เรื่องอยากบอก เรื่องอยากรู้
? เป็นแหล่งที่ใช้ UPDATE ข้อมูลเพื่อน ๆ ทั้งความสุข ความทุกข์
? Consultant Project ให้คำแนะนำ ปรึกษา วางแผน การลงทุนและดำเนินธุรกิจ โดยพี่ศักดิ์และกิตติกร รายละเอียดไว้คอยติดตามใน web
? ฯลฯ

ต่อไปนี้การสื่อสารทั้งหมด จะโยกย้ายไปยัง website เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด
เปิดให้บริการแล้ว รอกำหนดเปิดอย่างเป็นทางการอีกครั้ง

ขอขอบคุณ

pichet pitayacharoenwong <p_pichet@yahoo.com>